بعد این همه مطالعه ی روان شناسی ،به یه نتیجه رسیدم، به نظرم یک فرمول موفقیت وجود داره که اگه آدم تو همه ی مراحل زندگی به اون عمل کنه، موفق می شه و اونم "قدر وحرمت و لیاقت خود رو دانستن" هست.

من اگه قدر خودم رو بدونم، سنگین و باوقار و اشرافی برخورد میکنم، چون لیاقتش را دارم.

من اگه قدر خودم رو بدونم،با حواس جمع مطالعه می کنم و در پی یادگیری هستم، چون لیاقتش رو دارم.

من اگه قدر خودم رو بدونم، اگه ارزش وقت خودم روبدونم، وقت ارزشمندم روسر کارهای بیهوده تلف نمی کنم.

من اگه قدر و لیاقت خودم رو بدونم در انتخاب دوستم و همصحبتم دقت می کنم وبه قول شاعر"طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم".

من اگه ارزش خودم رو بدونم، حرف های گران بها و تفکرات زیبایم رو فقط با اهل فن وبا دل ارزشمند خودم مطرح میکنم:"قدر زر ،زرگر شناسد ، قدر گوهر،گوهری"

من اگه قدر خودم رو بدونم، پیش از انجام هرکاری با خودم می گم:در شان ولیاقت من ،چگونه باید این کار را به سر انجام برسونم، و به نحو شایسته ای با لذت تام، به سرانجام می رسونم.

و حالا وقت اینه که به این فرمول عمل کنم. راهشم اینه با خودم تکرارمیکنم:من شان خود را میدونم. و همیشه به نتیجه ای که در خور شان من هست تمرکز میکنم و خودم رو همون طوری که در شان من هست ، مجسم می کنم.

"به آنچه پیش روی توست ، با اعجاب بنگر."

"حق خود را باور بدار تا از آن توگردد."

"چرا برای دل خودت پیانو نمی زنی؟"